Zelf begrijpt u er totaal niets van en uw omgeving al helemaal niets. Wanneer u een autoongeluk krijgt en het is duidelijk uw schuld omdat u vergeten was om naar rechts te kijken dan is dat dom. Wanneer u vanwege uw dommigheid ook nog in het ziekenhuis beland en maanden met gebroken ribben en een gebroken been in bed moet blijven, dan heeft iedereen daar begrip voor en zelf kunt u het ook begrijpen. Hoe moeilijk dat ook is, uw geest kan het accepteren en er is niemand die tegen u zegt dat u zich niet moet aanstellen omdat u uw bed niet uitkomt.

Wanneer u als topsporter uw spieren overbelast en daardoor een tijd uit de roulatie bent is dat voor iedereen verklaarbaar en niemand heeft daar commentaar op.

Wanneer u uw hoofd overbelast dan gebeurt hetzelfde, iets in uw bovenkamer laat het even afweten en u krijgt een waarschuwingssignaal. De een krijgt last van een “burn out” en krijgt de zaken niet meer goed op een rijtje. Dit is te vergelijken met een sporter die zich overbelast heeft en een tijdje last heeft van een sportblessure. De ander krijgt een veel directer waarschuwingssignaal. U voelt alles tintelen, u heeft het idee ter pleke te zullen neerstorten en nooit meer op te staan, uw hart bonkt in uw keel, of in een sociale situatie bemerkt u dat u ineens gaat trillen, of vuurrood wordt terwijl iedereen naar u kijkt. Dit is te vergelijken met een topsporter die door een misstap een been breekt. De topsporter kan het begrijpen. In tegenstelling tot het breken van een been wat abstract is, zult u waarschijnlijk niets begrijpen van uw lichamelijke reactie omdat u het nergens aan kunt relateren. Uw geest gaat zich bezig houden met dit probleem en u wordt in vergelijkbare situaties overmatig allert op mogelijke lichamelijke reacties en gaat daardoor situaties vermijden. De niet-reële angst is geboren. Heeft u de pech dat u bijna dagelijks met die situaties geconfronteerd kunt worden en bent u gemiddeld meer dan twee uur per dag met uw probleem bezig, dan wordt het een fobie genoemd en is in feite hetzelfde als niet-reële angst.

Wanneer u een kilometer gaat hardlopen en u geeft alles wat u heeft, dan zal daarna uw hart flink tekeer gaan om uw spieren van voldoende brandstof en zuurstof te voorzien, uw gezicht is rood aangelopen en u zweet. U begrijpt dit en u weet dat na enkele minuten rust uw lichamelijke reacties verdwijnen.

Wanneer u met uw bovenkamer, plastisch voorgesteld, de honderd meter in vijf seconden probeert te lopen dan overkomt u hetzelfde. Uw hersenen moeten razendsnel van allerlei soorten brandstof worden voorzien en uw hart en andere delen van uw lichaam krijgen seintjes om ogenblikkelijk in aktie te komen. Omdat dit onbewust gaat kunnen uw lichamelijke reacties voor een schrikeffect zorgen.

Vaak ontstaat daardoor een niet reële angst.

Hoe dommer u bent, hoe trager uw denken functioneert en hoe minder makkelijk u spontaan een niet-reële angst kunt krijgen. Hoe intelligenter u bent, hoe sneller uw geest kan werken en hoe makkelijker u een niet-reële angst kunt krijgen. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat intelligente mensen per definitie angstgevoelig zijn! Wat ik wil zeggen is dat wanneer u hiermee kampt, u waarschijnlijk weleens gedacht zult hebben: “was ik maar dom!”

Zo is mij opgevallen dat veel mensen met niet-reële angst meer dan middelmatig intelligent zijn. In feite is het een creatieve intelligente prestatie om in enkele seconden een probleem te krijgen dat zich als een olievlek verspreidt en waar u mogelijk uw hele leven last van zou kunnen houden.

Niet reële angst is veel erger dan vanwege een gebroken been het bed te moeten houden. U weet dat na enige tijd uw been weer heelt en dat u weer verder kunt. Een niet-reële angst wordt vaak van kwaad tot erger en u weet nooit wanneer u eindelijk weer verlost zult zijn van uw agst.

Iemand met een sociale angst zal niet gemakkelijk een cursus gaan volgen die voor de carrière belangrijk is enkel en alleen al omdat het introductierondje zou afschrikken. Veel kans dat iemand dan tevens “nee” zegt tegen een promotie omdat er dan meer vergaderingen op de agenda komen en de angst om dan iets te moeten zeggen onoverkomelijk groot lijkt.

Een manager met rijangst die algemeen directeur kan worden zal “nee” moeten zeggen waneer de consequentie is dat er veel met de auto gereisd moet worden en iemand met straatvrees zal niet eens naar zijn werk kunnen.

Een student die angst heeft om te blozen zal vanwege de vele spreekbeurten mogelijk de studie staken.

Bron: uit het boek: "Van FOBIE naar VRIJHEID" door: Pieter J.G. Frijters, de grondlegger van Mind Tuning®.

Uitgegeven door: Archipel (Arbeiderspers)